Passi d'arte
Γνώμη μου

“Ούτε εμένα με ρώτησε ο κόσμος, Χρόνη μου”…γράφει ο Γιάννης Μίχας Νεονάκης (Dave)

Χρόνη μου εδώ θα τα χαλάσουμε. Ούτε ο κόσμος με ρώτησε ποτέ τι θέλω εγώ. Πάντα αισθανόμουν ότι είμαι εγώ και εκείνος. Στην τελική Χρόνη μου, όταν λέμε «κόσμος» τι εννοούμε;
Υπάρχει ο κόσμος που αποτελεί την λεγόμενη πλειοψηφία και όχι, δεν θέλει να σωθεί. Έχει βολευτεί πίσω από το αφήγημα της θυματοποίησης του. Υπάρχουν γονείς που ποτίζουν με το δηλητήριο του ρατσισμού τα παιδιά τους. Υπάρχει ένας κόσμος που εκπαιδεύτηκε να σέρνεται ανατέμνοντας τα σκατά, αναλύοντας την σύσταση τους. Υπάρχει κόσμος που κλωτσάει στο κεφάλι μέχρι θανάτου, ανυπεράσπιστους ανθρώπους στη μέση του δρόμου και μέρα μεσημέρι, επειδή μπορεί.
Υπάρχει κόσμος που ζει δίπλα από στρατόπεδα συγκέντρωσης και ενώ είναι υπεύθυνος για την δημιουργία τους, παριστάνει ότι δεν υπάρχουν.
Η ανθρώπινη κατάσταση δεν είναι καθόλου απλό πράγμα. Η καθημερινή μας στάση έχει συνέπειες προσωπικές ή κοινωνικές. Όλοι το ξέρουν αυτό. Κι όμως, υπάρχει κόσμος που αυτές τις μέρες εύχεται ένα κάρο γενικότητες, αγάπες και ευτυχίες, και το επόμενο λεπτό παραμένουν τα ίδια καθάρματα, αυτάρεσκα ενοχλητικά παράσιτα.
Υπάρχει κόσμος σάπιος, βρώμικος, μιαρός που κρυφοκοιτάζει πίσω από την κλειδαρότρυπα του μικρόκοσμου του, περιμένοντας το τέλος του. Υπάρχει κόσμος που είναι ο μόνος υπεύθυνος για την κατάντια του Χρόνη μου και αυτός ο κόσμος όχι, δεν θέλει να σωθεί.
Αυτός ο κόσμος έχει πάρει ήδη τις αποφάσεις του. Δεν θα έχει λόγο ύπαρξης αν σωθεί. Αυτός ο κόσμος έχει εκδιώξει, περιθωριοποιήσει και απομονώσει οποιαδήποτε περίπτωση ανθρώπου, στοιχειωδώς σκεπτόμενη και υγιή, αφήνοντας χώρο μόνο σε καθάρματα, ρουφιάνους και φασίστες. Αυτός ο κόσμος του «τραβάτε με κι ας κλαίω», λειτουργικά και πολιτικά αναλφάβητος, ιστορικά αστοιχείωτος, ημιμαθής, παρτάκιας, ψωροπερήφανος και φαντασμένος.
Αυτός ο κόσμος που επωμίζομαι κι εγώ τις συνέπειες των επιλογών του Χρόνη μου.
Αυτός ο κόσμος λυσσάει να με κάνει σαν τα μούτρα του. Κι αν δεν το καταφέρει, θα με απομονώσει σαν κάτι γραφικό και προβληματικό. Έτσι συμπεριφέρεται με οτιδήποτε δεν αντιλαμβάνεται. Με οτιδήποτε τον ξεβολεύει.
Αυτός ο κόσμος ούτε εμένα με ρώτησε ποτέ Χρόνη μου. Αυτός ο κόσμος είναι απέναντι μου και θα μας χωρίζει για πάντα μια αξιακή άβυσσος, ατελείωτη και αγεφύρωτη.

Αυτός ο κόσμος δεν με αφορά Χρόνη μου.
Με αφορά ένας άλλος κόσμος. Της κοινωνικής δικαιοσύνης. Της ανθρωποκεντρικής ενσυναίσθησης και ευαισθησίας. Του ορθολογισμού, της αλληλεγγύης, της πραγματικής ισότητας και της ανθρωπιάς.
Αυτός ο κόσμος θα κερδίσει στο τέλος, Χρόνη μου. Δεν γίνεται να χάσει.
Κι αν δεν κερδίσει, κάποιοι κοινωνοί του θα ήμαστε πάντα εδώ. Να υπενθυμίζουμε στους κανίβαλους ΑΥΤΟΥ του κόσμου, ότι οι λογαριασμοί μας παραμένουν ανοιχτοί. Κι ότι σε μας θα λογοδοτούν πάντα. Ότι ο πόλεμος ήταν και θα είναι ταξικός. Ένας πόλεμος ανηλεής κι ανεξάντλητος. Ένας πόλεμος ανάμεσα στους Ανθρώπους και στους αιμοδιψείς κρετίνους. Ένας πόλεμος ενάντια στην ησυχία της παντόφλας και τον θόρυβο της αρβύλας. Ένας πόλεμος ανάμεσα στο Φως και το σκοτάδι…
Όλα συνεχίζονται Χρόνη μου.

* Εμπνευσμένο από την φράση – ερώτηση του Χρόνη Μίσσιου : « Τον ρώτησες τον κόσμο αν θέλει να σωθει;»
**Καλή χρονιά με υγεία, διαυγή σκέψη και αγώνες. 
Γιάννης Μίχας Νεονάκης ( Dave )

Related posts

“Συνειδητός Ναζισμός/Ναζισμός εν αγνοία ” του Γιάννη Μίχα Νεονάκη-Dave

Eva Pavlidou

Καλώς ορίσατε στον πάτο

Eva Pavlidou

Όλα θα τελειώσουν όπως άρχισαν

Eva Pavlidou

6 Σχόλια

Leave a Comment

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies Κάνουμε χρήση cookies για να σας παρέχουμε τη βέλτιστη εμπειρία χρήσης στον ιστότοπό μας. Συνεχίζοντας σε αυτόν τον ιστότοπο αποδέχεστε την χρήση των cookies στη συσκευή σας όπως περιγράφεται στις Ρυθμίσεις cookies . Αποδοχή Διαβάστε περισσότερα

Privacy & Cookies Policy